Niewielki fragment gdańskiego Głównego Miasta położony na jego wschodnim krańcu nosi od wielu stuleci nazwę-Zamczysko. Miano to nawiązuje do dawnej krzyżackiej siedziby, która znajdowała się właśnie w tym miejscu. Również nazwy ulic leżących w pobliżu ( Zamkowa, Podzamcze, Rycerska, Grodzka) przypominają o istnieniu na tym terenie zakonnej warowni. Oprócz historycznych nazw, także materialne ślady potwierdzają, że w latach 1350-1454 stała tu potężna twierdza. Wystarczy wybrać się na krótki spacer wzdłuż ulicy Wartkiej, żeby zobaczyć ceglany mur oraz niewielki fragment zamkowej baszty, wtopionej w fasadę XVIII wiecznej kamieniczki. Są to jedyne zachowane do dziś relikty dawnej krzyżackiej siedziby. Pomimo tego, że nie dysponujemy zbyt wieloma przekazami ikonograficznymi, z dużą dozą prawdopodobieństwa możemy opisać jego wygląd, niewiele się różniący od obrazu innych zamków wzniesionych na terenie państwa zakonnego w XIV wieku, w tym krzyżackiej warowni w Gniewie.
Tak jak zawsze u Krzyżaków, najważniejszym obiektem całego obronnego kompleksu był Zamek Wysoki, posadowiony na planie kwadratu, o boku liczącym około 50 metrów i otoczony ze wszystkich stron fosami oraz murami obronnymi. Środkową część budowli wypełniał wirydarz (wewnętrzny ogród) natomiast skrzydła boczne mieściły: kapitularz ( sala narad konwentu), refektarz ( jadalnia), dormitorium ( wspólna sypialnia) oraz kuchnię. W pomieszczeniach górnych kondygnacji urządzono arsenał (zbrojownię), a zgromadzone tam zapasy broni pozwalały wyposażyć w zbroje, samostrzały, kusze i armaty oddział liczący 500 rycerzy. Szczególną rolę pełniła wysoka wieża ( donżon), umiejscowiona w jednym z naroży zamkowego kompleksu, w której podziemiach znajdowało się więzienie, a na jej wyższych piętrach zlokalizowano konwentualną kaplicę oraz zakonną bibliotekę. Północno-zachodnią część obwarowanego terenu, oddzieloną od Wysokiego Zamku wewnętrzną fosą, zajmowały dwa podgrodzia. Ich mieszkańcy pełnili służebną rolę wobec zakonnych panów, wykonując głównie prace pomocnicze oraz zajmując się obsługą portu. W pierwszych tygodniach antykrzyżackiego powstania, które wybuchło wczesną wiosną 1454 roku, gdańszczanie nie tylko pozbyli się na zawsze zakonnego sąsiedztwa, ale także rozebrali krzyżacki zamek do fundamentów.